Historia organizacji

Pierwotnie Nasza Organizacja, pn. Stowarzyszenie Pomocy Bezdomnym, powołana została 15 kwietnia 1991 r. Głównym motywem powołania Stowarzyszenia było dostrzeżenie nasilającego się w Polsce zjawiska bezdomności i współtowarzyszących temu różnych rodzajów patologii społecznej, m.in. przestępczości, przemocy domowej, przy jednoczesnym braku jasnego systemu jego zwalczania i przeciwdziałania. Założyciele Stowarzyszenia uważali, że przeciwdziałanie temu zjawisku opierać się powinno na określonych, jasnych założeniach i wartościach, które stanowią do dzisiaj MISJĘ naszej działalności.
Praktycznym sposobem wyrażenia i realizacji naszych założeń i wartości było:

  • powołanie i uruchomienie - z myślą o osobach bezdomnych i ubogich - w sierpniu 1993 r. niestacjonarnej placówki pn. Pogotowie Interwencji Społecznej (w skrócie: PIS).
    Placówka nieprzerwanie funkcjonuje do dzisiaj i kieruje swoją ofertę specjalistycznego poradnictwa do osób bezdomnych i zagrożonych bezdomnością
  • powołanie i uruchomienie od stycznia 1999 r. drugiej placówki - całodobowej, stacjonarnej pn. Ośrodek dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „DOM” ( w skrócie: Ośrodek „DOM”); który funkcjonuje do dzisiaj. Oferta interwencyjno-terapeutyczna jest ukierunkowana na niesienie pomocy osobom, doznającym przemocy w rodzinie.
  • powołanie i uruchomienie w grudniu 2003 r. Noclegowni „Przyce” w ramach tzw. Pogotowia Zimowego z myślą o całodobowej opiece nad osobami bezdomnymi w ramach. Noclegownia funkcjonowała do 2009 r.

W listopadzie 2009 r. na Walnym Zgromadzeniu Członków uchwalono zmianę Statutu, w tym zmieniono nazwę Stowarzyszenia Pomocy Bezdomnym na – Stowarzyszenie Pomocy i Interwencji Społecznej. Uchwalona zmiana spowodowana była m.in. chęcią rozszerzenia zakresu prowadzonych przez Stowarzyszenie działań publicznych i staraniami o uzyskanie statusu organizacji pożytku publicznego. W kwietniu 2010 r. Stowarzyszenie Pomocy i Interwencji Społecznej otrzymało wpis do rejestru organizacji pożytku publicznego (OPP).

Stowarzyszenie od wielu lat zabiegało o uruchomienie zespołu mieszkań treningowych (readaptacyjnych) dla osób, wychodzących z sytuacji kryzysowych, zwłaszcza kobiet i dzieci po doświadczeniach przemocy domowej, które mają problemy z pełnym usamodzielnieniem się w życiu.
Pewnych ziszczeniem naszych oczekiwań po wygranym konkursie ofert jest powołanie i uruchomienie od 2 kwietnia 2013 r., na zlecenie m.st. Warszawy i we współpracy z Warszawskim Centrum Pomocy Rodzinie Ośrodka Wsparcia dla Kobiet z Małoletnimi Dziećmi i Kobiet w Ciąży „ETEZJA” (w skrócie: Ośrodek „ETEZJA”).
Więcej na stronie: http://www.owkid.waw.pl/

Krótka historia funkcjonowania prowadzonej przez Nasze Stowarzyszenie Noclegowni „Przyce” (2003-2009)

Noclegownia „Przyce” udzielała w okresie zimowym od grudnia 2003 r. do października 2009 r. pomocy w formie bezpiecznego noclegu dla ok. 130 bezdomnych jednocześnie. Noclegownia znajdowała się w samodzielnym obiekcie wynajętym od PKP, o powierzchni 450 m2 na terenie Woli, przy ul. Przyce 17. Obiekt zawierał: punkt rejestracyjny, salę ambulatoryjną, natryski, sanitariaty, magazyn ogólny, pomieszczenia wymiany odzieży, jadalnię z aneksem kuchennym, sypialnie, palarnię, zaplecze administracyjne.

Zadaniem Noclegowni było:

  • otoczenie opieką najbardziej bezradnych bezdomnych, przebywających na dworcach, w tunelach, węzłach ciepłowniczych.
  • pomoc tym, którzy samodzielnie nie potrafili zabezpieczyć sobie w okresie zimowym godnego, bezpiecznego „lokum”.

Noclegownia dysponowała miejscami noclegowymi dla mężczyzn i kobiet, w tym osób pod wpływem alkoholu potrafiących funkcjonować samodzielnie w warunkach placówki. Noclegownia udzielała pomocy osobom bezdomnym z całej Polski, przebywającym na terenie Warszawy, także we współpracy ze strażą miejską i policją.
Z Noclegowni korzystali bezdomni, przebywający w miejscach i skupiskach zagrażających ich życiu i zdrowiu oraz uwłaczających godności człowieka. W Noclegowni przebywali głównie mężczyźni. Większość z nich cechowała się tzw. syndromem bezdomności .
Za bardzo ważne uznawaliśmy, że jedynym kryterium korzystania z Noclegowni było jedynie fakt bycia bezdomnym (oświadczenie ustne zainteresowanego noclegiem).

W Noclegowni można było liczyć na:

  • zapewnienie o zmierzchu bezpiecznego schronienia bezdomnym, którzy nie mogli, czasem nie chcieli lub nie potrafili takiego schronienia uzyskać,
  • opiekę pedagogiczną i w miarę możliwości terapeutyczną podczas pobytu,
  • zapewnienie lokum w zależności od płci i stanu zdrowia (wyłączenie pomieszczeń dla kobiet, osób pod wpływem alkoholu, chorych oraz wymagających odosobnienia – np. świerzb, wszawica),
  • dostarczenie w miarę możliwości i potrzeb środków higieny osobistej, odzieży oraz gorącego posiłku w godzinach wieczornych i porannych (zupa regeneracyjna, pieczywo, napoje, inne),
  • zabezpieczenie na miejscu pomocy medycznej w systemie ambulatoryjnym,
  • otrzymanie zaświadczenia o pobycie w Noclegowni,
  • przyjęcie prośby o przedłużenie pobytu w Noclegowni,
  • instruktaż w zakresie możliwości uzyskania pomocy socjalnej w Pogotowiu Interwencji Społecznej (PIS) i od innych służb społecznych (opieka społeczna, poradnie, schroniska, kuratorzy sądowi),
  • całodobowy pobyt, do 4 dni dla osób zakwalifikowanych przez służby medyczne do intensywnego wypoczynku (kilka osób w ciągu doby).

Noclegownia „Przyce” to trzecie, po Pogotowiu Interwencji Społecznej i Ośrodku dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „DOM”, długofalowe zadanie Stowarzyszenia, które było powzięte do realizacji z ważnych powodów społecznych, jakimi były i są zagrożenia dla życia bezdomnych w okresie zimy z zamarznięciem włącznie.
Noclegownia prowadzona była samodzielnie przez Stowarzyszenie Pomocy Bezdomnym z istotnym wsparciem finansowym Urzędu m.st. Warszawy.
Z istoty funkcjonowania tej placówki wynikała stała współpraca ze służbami porządkowymi Stolicy, służbą zdrowia, izbą wytrzeźwień, ośrodkami pomocy społecznej, kuratorami sądowymi itd.
Za ważne uznawaliśmy postrzeganie Noclegowni jako placówki działającej w modelu świadczenia pomocy postpenitencjarnej osobom zwalnianym z zakładów karnych.
Pracownicy Noclegowni „Przyce” (opiekunowie pedagogiczni, pielęgniarki, lekarz oraz koordynator) mieli kierunkowe przygotowanie do pełnienia ról zawodowych. Realizację programu wspomagali wolontariusze, w tym osoby bezdomne.
oclegownia zaprzestała swojej działalności w październiku 2009 r. w związku z brakiem porozumienia w sprawie przedłużenia umowy-najmu z PKP, do których należał budynek.